Αν πιστεύετε ότι η τρίτη ηλικία είναι ήσυχα και άκακα παππουδάκια, τότε δεν έχετε χρησιμοποιήσει ποτέ τα ΜΜΜ. Θα μπορούσε να αποτελεί και κατάρα της σύγχρονης εποχής: "Που να σου πετύχει καμία γιαγιά στο λεωφορείο σου εύχομαι!".
Η τριλογία:
1) "Όλοι οι καλοί χωράμε"
Σύνοψη του έργου: Ένα καθόλου ευχάριστο απόγευμα στην θορυβώδης Αθήνα, σε βρίσκει μέσα σε ένα φίσκα στον κόσμο λεωφορείο. Στην επόμενη στάση ένα τσούρμο ανθρώπων περιμένει να μπει και αυτό στο λεωφορείο. Τσαχπίνα γιαγιά επιθυμεί και αυτή να μπει στο λεωφορείο, ενώ είναι αδύνατον να χωρέσει ακόμα και μισός άνθρωπος παραπάνω. Εσύ βρίσκεσαι σε μία κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, με το σώμα σου να σχηματίζει ένα απροσδιόριστο σίγμα τελικό, να προσπαθείς με το ένα σου χέρι να πιαστείς από κάπου και με το άλλο να προστατεύσεις την τσάντα σου, ενώ δεν έχεις ιδέα που ακριβώς πατάν τα πόδια σου. Κι όμως, η γιαγιά θα μπει στο λεωφορείο φωνάζοντας <<Κάντε λίγο πιο μέσα να μπούμε και εμείς>>.
Σόρρυ ρε γιαγιά αλλά πού θες να πάμε??? Θες να κρεμαστώ έξω απ' το παράθυρο για να χωρέσεις και εσύ???
2) "Άγγλος Ασθενής"
Σύνοψη έργου: Η ιστορία αρχίζει ένα απόγευμα όπως στο πρώτο μέρος της τριλογίας. Κλασικά το λεωφορείο είναι γεμάτο. Αυτή τη φόρα η πρωταγωνίστριά μας βρίσκεται ήδη μέσα στο όχημα. Δεν υπάρχει χώρος ούτε για ένα παραπάνω αναστέναγμα πέρα της κανονικής σου ανάσας και ακούς την ηλικιωμένη κυρία να φωνάζει <<Μη με ακουμπάς, έχω εγχειρισμένο πόδι>>. Θα μπορούσε να ακούγεται απόλυτα φυσιολογικό, όμως μετά την τρίτη γιαγιά να ισχυρίζεται το ίδιο πράγμα (άλλη πόδι, άλλη χέρι κλπ., καθώς και άλλες ιατρικές περιπτώσεις) αρχίζεις να πιστεύεις ότι υπάρχει μυστική οργάνωση εγχειρισμένων ηλικιωμένων. Σε κάθε περίπτωση πάντως, είσαι καταδικασμένος. Η διάταξη του λεωφορείου αλλάζει αυτόματα με 50 ανθρώπους που πατάν ο ένας πάνω στον άλλον και μια γιαγιά που έχει χώρο ακόμα και για να απλώσει τραχανά μέσα στο λεωφορείο.
3) "Η έξοδος"
Σύνοψη έργου: Ηλικιωμένη κυρία μέσα σε λεωφορείο αποφασισμένη να κατέβει στην επομένη στάση. Ο οδηγός προσπαθεί να σκοτώσει όσους περισσότερους επιβάτες λες και παίζει κάποιο παιχνίδι και θέλει να πάει στο επόμενο level. Εσύ ίσα που κρατιέσαι από τους στύλους και βλέπεις με την άκρη του ματιού σου την γιαγιά να έρχεται με φόρα προς την πόρτα. Είναι αποφασισμένη. Δεν την σταματάει τίποτα στο διάβα της. Έτοιμη να εξοντώσει κάθε εμπόδιο για να φτάσει ακριβώς μπροστά στην πόρτα, αν και η στάση που πρέπει να κατέβει απέχει ένα τέταρτο της ώρας. Προσπαθώντας να κρατηθείς για να μην πέσεις, νιώθεις ένα επιπλέον σπρώξιμο (από την τάχα εγχειρισμένη γιαγιά) και μια φωνή <<Κάντε άκρη να περάσω>>.
Σιγά κυρά μου να σταματήσει το λεωφορείο και θα περάσεις! Λες και δεν θα προλάβεις να κατέβεις!
Υπάρχει το κλασικό κόλπο ηρεμίας <<Έλα μωρέ την καημένη. Σκέψου να ήταν η δική σου γιαγιά>>, αλλά πιστέψτε με στις συγκεκριμένες περιπτώσεις δεν πιάνει.
Κουράγιο αδέρφια!
Υ.Γ.1: Δεν έχω κάτι εναντίον της τρίτης ηλικίας. Αντίθετα έχω συναντήσει και κάποιους ευγενέστατους ηλικιωμένους, αλλά η πλειοψηφία όσων ηλικιωμένων έχω συναντήσει στο λεωφορείο δυστυχώς ανήκουν στην κατηγορία που μόλις περιέγραψα.
Υ.Γ.2: Αγαπώ τη γιαγιά μου!
Η τριλογία:
1) "Όλοι οι καλοί χωράμε"
Σύνοψη του έργου: Ένα καθόλου ευχάριστο απόγευμα στην θορυβώδης Αθήνα, σε βρίσκει μέσα σε ένα φίσκα στον κόσμο λεωφορείο. Στην επόμενη στάση ένα τσούρμο ανθρώπων περιμένει να μπει και αυτό στο λεωφορείο. Τσαχπίνα γιαγιά επιθυμεί και αυτή να μπει στο λεωφορείο, ενώ είναι αδύνατον να χωρέσει ακόμα και μισός άνθρωπος παραπάνω. Εσύ βρίσκεσαι σε μία κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, με το σώμα σου να σχηματίζει ένα απροσδιόριστο σίγμα τελικό, να προσπαθείς με το ένα σου χέρι να πιαστείς από κάπου και με το άλλο να προστατεύσεις την τσάντα σου, ενώ δεν έχεις ιδέα που ακριβώς πατάν τα πόδια σου. Κι όμως, η γιαγιά θα μπει στο λεωφορείο φωνάζοντας <<Κάντε λίγο πιο μέσα να μπούμε και εμείς>>.
Σόρρυ ρε γιαγιά αλλά πού θες να πάμε??? Θες να κρεμαστώ έξω απ' το παράθυρο για να χωρέσεις και εσύ???
2) "Άγγλος Ασθενής"
Σύνοψη έργου: Η ιστορία αρχίζει ένα απόγευμα όπως στο πρώτο μέρος της τριλογίας. Κλασικά το λεωφορείο είναι γεμάτο. Αυτή τη φόρα η πρωταγωνίστριά μας βρίσκεται ήδη μέσα στο όχημα. Δεν υπάρχει χώρος ούτε για ένα παραπάνω αναστέναγμα πέρα της κανονικής σου ανάσας και ακούς την ηλικιωμένη κυρία να φωνάζει <<Μη με ακουμπάς, έχω εγχειρισμένο πόδι>>. Θα μπορούσε να ακούγεται απόλυτα φυσιολογικό, όμως μετά την τρίτη γιαγιά να ισχυρίζεται το ίδιο πράγμα (άλλη πόδι, άλλη χέρι κλπ., καθώς και άλλες ιατρικές περιπτώσεις) αρχίζεις να πιστεύεις ότι υπάρχει μυστική οργάνωση εγχειρισμένων ηλικιωμένων. Σε κάθε περίπτωση πάντως, είσαι καταδικασμένος. Η διάταξη του λεωφορείου αλλάζει αυτόματα με 50 ανθρώπους που πατάν ο ένας πάνω στον άλλον και μια γιαγιά που έχει χώρο ακόμα και για να απλώσει τραχανά μέσα στο λεωφορείο.
3) "Η έξοδος"
Σύνοψη έργου: Ηλικιωμένη κυρία μέσα σε λεωφορείο αποφασισμένη να κατέβει στην επομένη στάση. Ο οδηγός προσπαθεί να σκοτώσει όσους περισσότερους επιβάτες λες και παίζει κάποιο παιχνίδι και θέλει να πάει στο επόμενο level. Εσύ ίσα που κρατιέσαι από τους στύλους και βλέπεις με την άκρη του ματιού σου την γιαγιά να έρχεται με φόρα προς την πόρτα. Είναι αποφασισμένη. Δεν την σταματάει τίποτα στο διάβα της. Έτοιμη να εξοντώσει κάθε εμπόδιο για να φτάσει ακριβώς μπροστά στην πόρτα, αν και η στάση που πρέπει να κατέβει απέχει ένα τέταρτο της ώρας. Προσπαθώντας να κρατηθείς για να μην πέσεις, νιώθεις ένα επιπλέον σπρώξιμο (από την τάχα εγχειρισμένη γιαγιά) και μια φωνή <<Κάντε άκρη να περάσω>>.
Σιγά κυρά μου να σταματήσει το λεωφορείο και θα περάσεις! Λες και δεν θα προλάβεις να κατέβεις!
Υπάρχει το κλασικό κόλπο ηρεμίας <<Έλα μωρέ την καημένη. Σκέψου να ήταν η δική σου γιαγιά>>, αλλά πιστέψτε με στις συγκεκριμένες περιπτώσεις δεν πιάνει.
Κουράγιο αδέρφια!
Υ.Γ.1: Δεν έχω κάτι εναντίον της τρίτης ηλικίας. Αντίθετα έχω συναντήσει και κάποιους ευγενέστατους ηλικιωμένους, αλλά η πλειοψηφία όσων ηλικιωμένων έχω συναντήσει στο λεωφορείο δυστυχώς ανήκουν στην κατηγορία που μόλις περιέγραψα.
Υ.Γ.2: Αγαπώ τη γιαγιά μου!
